فولاد خوزستان زیر فشار محدودیت برق؛ زنجیره تولید در معرض آسیب

در شرایطی که فولاد خوزستان پس از خسارات ناشی از جنگ در مسیر احیای ظرفیت تولید و جبران آسیب‌ها قرار دارد، تداوم یا بازگشت محدودیت‌های برق می‌تواند پیامدهایی فراتر از یک بنگاه اقتصادی یا حتی یک صنعت به همراه داشته باشد.

عباس علی‌آبادی، وزیر نیرو، اعلام کرده است که حدود یک‌هزار مگاوات برق مورد نیاز صنایع آسیب‌دیده از جنگ تأمین شده و نیاز اعلامی این واحدها به طور کامل پوشش داده شده است. همچنین مصطفی رجبی مشهدی، معاون وزیر نیرو، تأمین برق صنایع آسیب‌دیده را یکی از اولویت‌های اصلی وزارت نیرو عنوان کرده و وعده داده تابستان امسال شرایط بهتری برای تولید فراهم شود.

با این حال، در سوی دیگر، محمدمسعود سمیعی‌نژاد، رئیس هیأت عامل ایمیدرو و معاون وزیر صمت، با انتقاد از اعمال محدودیت برق در صنایع فولادی، نسبت به پیامدهای این تصمیم هشدار داده و آن را مغایر با تأکیدات دولت بر حفظ تولید دانسته است.

این دو موضع متفاوت، پرسشی جدی را در افکار عمومی ایجاد می‌کند؛ اگر تأمین برق صنایع آسیب‌دیده در اولویت قرار دارد، چرا شرکت‌های فولادی که همچنان درگیر جبران خسارات ناشی از حملات هستند، بار دیگر با محدودیت برق مواجه شده‌اند؟

در این میان، فولاد خوزستان از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. این شرکت نه تنها یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان شمش فولادی کشور و از بازیگران اصلی صادرات غیرنفتی به شمار می‌رود، بلکه نقش مهمی در تأمین مواد اولیه صنایع پایین‌دستی دارد. از این رو، هرگونه افت تولید در این مجموعه تنها یک مسئله داخلی برای شرکت نیست، بلکه آثار آن در زنجیره‌ای از صنایع از ساختمان و خودروسازی تا لوازم خانگی و بازار داخل نمایان می‌شود.

صنعت فولاد پیش از این نیز هزینه سنگینی بابت ناترازی انرژی پرداخت کرده است. در سال‌های گذشته، محدودیت‌های برق و گاز باعث شد فولادسازان کشور از ظرفیت اسمی خود فاصله بگیرند، بخشی از تولید از دست برود، صادرات کاهش یابد و درآمد و سودآوری شرکت‌ها تحت تأثیر قرار گیرد. پیامد این وضعیت تنها متوجه بنگاه‌های تولیدی نبود، بلکه بازار داخلی، ارزآوری کشور و اشتغال نیز از آن آسیب دید.

اکنون اما شرایط فولاد خوزستان و برخی دیگر از شرکت‌های بزرگ فولادی متفاوت است. این واحدها علاوه بر چالش انرژی، بخشی از ظرفیت تولید خود را نیز در جریان جنگ از دست داده‌اند و هم‌زمان در حال بازسازی و بازگرداندن خطوط تولید به مدار هستند. در چنین شرایطی، محدودیت برق دیگر فقط یک چالش عملیاتی نیست، بلکه مانعی جدی در مسیر احیای ظرفیت‌های آسیب‌دیده محسوب می‌شود.

واقعیت آن است که بازسازی بدون تولید امکان‌پذیر نیست. شرکتی که متحمل خسارت شده، برای جبران هزینه‌ها، حفظ اشتغال، انجام تعهدات و بازگرداندن ظرفیت‌های از دست‌رفته، به درآمد حاصل از تولید نیاز دارد. هر ساعت توقف تولید، روند بازسازی را کندتر و هزینه‌های آن را سنگین‌تر می‌کند.

از سوی دیگر، کاهش تولید شمش و اسلب فقط به ترازنامه شرکت‌ها آسیب نمی‌زند. تجربه‌های اخیر نشان داده است که هرگونه اختلال در تولید فولاد، به سرعت در بازار محصولات وابسته خود را نشان می‌دهد. افزایش قیمت در بخش‌هایی از صنایع ساختمانی، خودروسازی و لوازم خانگی، هشداری جدی است که نباید نادیده گرفته شود.

هشدار رئیس هیأت عامل ایمیدرو نیز بر همین واقعیت استوار است؛ اینکه محدودیت انرژی در صنعت فولاد صرفاً به کاهش تولید ختم نمی‌شود، بلکه اشتغال، صادرات، ارزآوری و تأمین نیاز داخل را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در چنین شرایطی، فولاد خوزستان بیش از هر زمان دیگری به حمایت عملی نیاز دارد. حمایت از تولید تنها با شعار یا تأکید بر اهمیت صنعت معنا پیدا نمی‌کند، بلکه در تصمیماتی نمود می‌یابد که امکان تداوم تولید را فراهم کند. صنعتی که یک‌بار از حملات آسیب دیده، نباید بار دیگر قربانی محدودیت‌های انرژی شود.

اگر قرار است اقتصاد کشور از تبعات جنگ عبور کند و فرآیند بازسازی با موفقیت دنبال شود، تأمین پایدار برق صنایع راهبردی یک ضرورت است، نه یک انتخاب. در غیر این صورت، محدودیت‌های انرژی می‌تواند همان ضربه‌ای را به ظرفیت تولید کشور وارد کند که دشمن در میدان نبرد نتوانست آن را کامل کند.

فولاد خوزستان" src="https://www.madannews.ir/wp-content/uploads/2026/06/20260616_092427.jpg" style="height:1280px; width:714px" />